Złamanie obojczyka

Obojczyk spełnia zadanie sztywnej podpórki łączącej staw ramienno-łopatkowy z tułowiem. Przymocowane są do niego silne mięśnie i więzadła. Ochrania on ważne struktury, takie jak tętnica podobojczykowa i splot ramienny. Z tych powodów złamania obojczyka mogą być niebezpieczne, bądź w znacznym stopniu upośledzać mechanikę kończyny górnej i obręczy barkowej. Do złamania dochodzi zarówno w następstwie urazu z mechanizmu bezpośredniego – uderzenia, jak również pośredniego, np. upadku na wyprostowaną i odwiedzioną kończynę.

Złamania dzielimy na:

1. złamania trzonu /stanowią 80% wszystkich złamań obojczyka/,

2. złamania części przy mostkowej,

3. złamania części przybarkowej.

W złamaniach barkowego końca obojczyka odłam bliższy, pociągany przez silny mięsień mostkowo-obojczykowo-sutkowy, przemieszcza się ku górze. Odłam dalszy, pod wpływem ciężaru kończyny, przemieszcza się ku dołowi. Złamanie wymaga założenia opatrunku Desaulta na okres ok. 4 tygodni.

Złamania w obrębie trzonu leczymy przeważnie zachowawczo. W tym celu stosujemy wyciąg osiowy za kończynę górną z równoczesnym ściąganiem barków ku tyłowi i ich uniesieniem ku górze. Zabieg ten można wykonać, stosując nacisk* kolanem na okolicę międzyłopatkową z równoczesnym ściąganiem kończyn za okolicę stawów łokciowych w kierunku do tyłu i ku górze. Po nastawieniu unieruchomiamy złamanie w opatrunku „ósemkowym”, opatrunku Desaulta lub na szynie Grucy. Unieruchomienie należy utrzymać przez okres 6-8 tygodni.

W złamaniach części przymostkowej przemieszczenie odłamów jest przeważnie niewielkie i najczęściej wystarcza unieruchomienie w opatrunku Desaulta przez okres ok. 4 tygodni.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *