Złamania stawowe

Złamania stawowe, zależnie od przebiegu szpary przełomu kostnego dzieli się na złamania przezstawowe, gdy szpara przebiega przez nasadę kości i kończy się poza jamą stawową oraz złamania śródstawowe, gdy szpara złamania zaczyna się i kończy w obrębie nasady otoczonej torebkę stawową. Omawiane złamania powstają najczęściej z mechanizmów pośrednich: zgniatania lub pociągania.

Celem leczenia tych złamań jest, po odtworzeniu kształtu powierzchni nośnych stawu, umożliwienie jak najszybszego podjęcia ruchu w stawie, aby zapobiec powstaniu trwałych przykurczów. Leczenie zachowawcze, związane z koniecznością stosunkowo długiego unieruchomienia stawu stwarza zagrożenie powstania trwałych zmian i dlatego rezerwuje się je zwykle dla złamań bez przemieszczenia lub rzadziej – złamań dwuodłamowych, gdy powiodła się zachowawcza repozycja odłamów. W większości przypadków stosuje się leczenie operacyjne, które poza anatomiczną repozycją powierzchni stawowej, co jest nieodzownym warunkiem odzyskania pełnej ruchomości stawu, umożliwia prawie natychmiastowe rozpoczęcie ruchów biernych, a następnie czynnych. Jednak w przypadku części wieloodłamowych złamań nasad operacyjne odtworzenie kształtu i utrzymanie tego ustawienia często nie są możliwe.

Stosuje się więc w tych przypadkach tzw. leczenie czynnościowe. Polega ono na założeniu wyciągu szkieletowego, który odciążą chrząstkę stawową i ustawia odłamy kostne wzdłuż osi długiej. Następnie układa się kończynę na szynie umożliwiającej podjęcie wczesnych ruchów biernych, a następnie czynnych. Ruchy te powodują modelowanie zmiażdżonej nasady przez zwykle zachowaną drugą kostną część stawu, a ćwiczenia mięśniowe zapobiegają zanikom i przykurczom.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *