Złamania kości – cz.3

Do typowych objawów klinicznych złamania zalicza się ból, zniekształcenie i wylewy krwawe. Tym podstawowym objawom towarzyszą różnie nasilone: tarcie kostne, patologiczna ruchomość w miejscu złamania oraz zaburzenie funkcji. Rozpoznanie złamania ustala się na podstawie całokształtu obrazu klinicznego oraz obrazu radiologicznego.

Bezpośrednio po złamaniu kości uruchamiane są różnorodne, złożone mechanizmy miejscowe i ogólne, jako reakcja organizmu na uraz oraz przejaw procesów naprawczych. Zmiany te trwają do chwili powstania zrostu kości. Dlatego też używa się niekiedy określenia „choroba pozłamaniowa” dla oddania złożoności zagadnienia. Zjawiska zachodzące w miejscu złamania klasycznie dzieli się na kilka okresów. Są to: I – okres krwiaka, II – ziarniny, III – metaplazji, które to trzy okresy tworzą pierwszą, organiczną fazę procesu gojenia. W fazie drugiej – mineralnej wyróżnia się okresy: IV -kostniny tymczasowej i V – zrostu ostatecznego.

Ogólne zasady leczenia złamań kości polegają na repozycji przemieszczonych odłamów, odpowiednio długim okresie unieruchomienia /do czasu powstania zrostu kostnego/ oraz rehabilitacji.

Dobór metody repozycji /zamknięta – zachowawcza, krwawa -operacyjna/ i sposobu unieruchomienia odłamów – unieruchomienie zewnętrzne /opatrunek gipsowy, wyciąg pośredni/, wyciąg szkieletowy, stabilizator zewnętrzny, czy unieruchomienie wewnętrzne /śruby, płyta metalowa, groty śródszpikowe/ zależy od wielu czynników, jak lokalizacja złamania, typ złamania, uszkodzenia współistniejące, wiek i stan ogólny pacjenta, czas jaki upłynął od urazu i wiele innych.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *