Złamania kości – cz.2

W zależności od lokalizacji przełomu dzielimy złamania kości długich na złamania trzonu, przynasady, nasady i występów kostnych (krętarz, nadkłykieć itd.), zaś wśród złamań kości płaskich i różnokształtnych wyróżniamy złamania trzonu, szyjki, powierzchni stawowych i występów kostnych.

Złamaniom, zwłaszcza z mechanizmu bezpośredniego, towarzyszą uszkodzenia tkanek miękkich, w tym skóry. Stąd też wyróżnia się złamania zamknięte /bez przerwania ciągłości skóry/ i złamania otwarte /uszkodzenie skóry ponad odłamami/.

Złamanie kości może być niepowikłane i powikłane. Wśród MM powikłań wyróżnia się powikłania pierwotne /natychmiastowe/ oraz wtórne /wczesne i późne/. Powikłania natychmiastowe wynikają z mechanizmu i rozległości urazu i powstają w momencie jego zadziałania, równocześnie z uszkodzeniem kości.

Wtórne powikłania wczesne powstają najczęściej wskutek błędów w udzielaniu pierwszej pomocy i nieodpowiedniego transportu oraz błędnego postępowania chirurgicznego w początkowej fazie leczenia.

Do grupy powikłań natychmiastowych i wtórnych wczesnych zalicza się m.in. uszkodzenie naczyń, nerwów obwodowych, rdzenia kręgowego, mózgu, narządów klatki piersiowej, jamy brzusznej oraz pierwotne zakażenia rany w przypadku złamania otwartego.

Do powikłań późnych należą: zrost złamania z wadliwym ustawieniem odłamów, zaburzenia zrostu kostnego /zrost opóźniony, staw rzekomy, ubytki kostne/, zapalenie tkanki kostnej, aseptyczna martwica kości, przykurcz Volkmanna, odleżyny skóry, zaniki i przykurcze mięśniowe, choroba Sudecka /plamisty, bolesny zanik kości/.

 

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *