Złamania kości – cz.1

Złamaniem kości (fractura ossis) nazywamy przerwanie ciągłości tkanki kostnej. Obraz kliniczny i charakter złamania zależą od rodzaju, siły i kierunku działania urazu, ustawienia kończyny, stanu napięcia mięśni, wieku poszkodowanego i innych czynników.

Wyróżniamy złamania całkowite /fractura completa/ -przerwanie ciągłości obejmuje wówczas cały przekrój kości i złamania częściowe /infractio/. Do tej drugiej grupy zalicza się także linijne pęknięcia, zwłaszcza kości czaszki, określane mianem szczelin /fissurae/ oraz wgniecenia /impressiones/.

Złamaniom całkowitym towarzyszą zwykle przemieszczenia odłamów, które zależą od lokalizacji złamania, przebiegu przełomu, kierunku siły urazowej oraz siły mięśni działających na odłamy kostne.

Odróżniamy przemieszczenia pierwotne odłamów, powstające bezpośrednio po złamaniu oraz przemieszczenia wtórne, wynikające z odruchowego skurczu mięśni, działania ciężaru kończyny, manipulacji kończyną podczas zakładania pierwotnego unieruchomienia lub w trakcie transportu przy niewłaściwym unieruchomieniu złamania.

Złamanie kompresyjne /fractura compressiva/ spotykane jest w obrębie nasad i przynasad kości długich oraz w trzonach kręgowych, czyli w miejscach nagromadzenia tkanki kostnej gąbczastej.

Odrębną postać stanowi tzw. złamanie awulsyjne, czyli z pociągania. Powstaje ono na skutek gwałtownego skurczu mięśnia odrywającego przyczep wraz z fragmentem kostnym /np. przyczep ścięgna Achillesa do guza piętowego, głowy prostej mięśnia czworogłowego uda do kolca biodrowego przedniego dolnego czy mięśni kulszowo-piszczelowych do guza kulszowego/. Najczęściej spotyka się omawiane złamania u młodocianych sportowców np. sprinterów.

Pod względem przebiegu szpary dzielimy złamania na podłużne, poprzeczne, skośne i spiralne, zaś pod względem liczby odłamów na dwu- i wieloodłamowe.

 

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *