Wrodzony staw rzekomy goleni

Przyczyna jego występowania nie jest dokładnie poznana.

Występuje często u dzieci z nerwiakowłókniakowatością.

Odróżnia się cztery rodzaje wady: a/ staw rzekomy istniejący zaraz po urodzeniu; b/ rozwijający się w miejscu torbieli kostnej; cl powstający w miejscu nieprawidłowego, zwykle przedniego wygięcia kości; d/wytworzony w wyniku powolnego złamania kości.

Każdy z tych rodzajów zlokalizowany jest na granicy 1/3 środkowej i dalszej kości piszczelowej z reguły w tym miejscu sklerotycznej i ścieńczałej.

Rozpoznanie ustala się na podstawie zdjęcia rtg.

Wada jest ogromnie trudna w leczeniu, które wymaga dużego doświadczenia i rozwagi. W przypadku w pełni rozwiniętego stawu rzekomego w początkowym okresie stosuje się aparat ortopedyczny, zapobiegający nasilaniu się zniekształcenia. Leczenie operacyjne za pomocą przeszczepów kostnych najlepiej autogennych stosuje się w wieku od 6-7 roku życia. Wyniki tych zabiegów nie zawsze są pomyślne i niekiedy jedynym wyjściem jest amputacja. W przypadkach obecności torbieli kostnej /typ „b”/ łyżeczkuje się ją wypełniając autogennym przeszczepem kostnym z talerza biodrowego.

Obecność wygięcia piszczeli /typ „c”/ jest wskazaniem do resekcji części kości strzałkowej lub wycięcia blizny znajdującej się w jej miejscu i stosowania aparatu odciążającego. Zwykle dochodzi wówczas do samoistnego wyrównania się osi goleni.

W przypadku stwierdzenia objawów powolnego złamania kości /typ „d”/ konieczne jest jak najszybsze zastosowanie przeszczepu kostnego w miejscu szczeliny i niedopuszczenie do rozwinięcia się obrazu pełnego złamania.

Należy przestrzec przed próbami wyprostowywania osi kości w przypadku jej wygięcia, za pomocą osteotomii.

Jest to na ogół początek katastrofy, jaką jest wytworzenie się wówczas z reguły pełnego obrazu wrodzonego stawu rzekomego.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *