Wrodzone wysokie ustawienie łopatki (choroba Sprengla)

Wada występuje rzadko, najczęściej jednostronnie i polega na zahamowaniu rozwojowym w fizjologicznym zejściu łopatek z okolicy szyi do wysokości górnych i środkowych żeber. Równolegle ze stopniem zniekształcenia idzie upośledzenie funkcji. Przy znacznym obserwuje się ograniczenie ruchów barku. W 1/3 przypadków występuje kostne połączenie łopatki z dolnymi kręgami szyjnymi.

Rozpoznanie jest łatwe; potwierdza się je badaniem radiologicznym.

W przypadkach o małym stopniu zniekształcenia leczenie jest zbędne. Przy większych deformacjach stosuje się operacje mające na celu obniżenie łopatki do prawidłowego poziomu /dolny kąt na wysokości 7-go żebra/.

Łopatkę przymocowuje się do żebra za pomocą drutu lub jedwabiu. Przy znacznym przemieszczeniu łopatki, aby uniknąć porażenia splotu barkowego, w pierwszym etapie operacji przecina się obojczyk, a w następnym obniża i ustala łopatkę.

Optymalnym wiekiem do wykonania zabiegu jest 4-6 rok życia. W późniejszym okresie wyniki leczenia są gorsze.

 

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *