Wrodzone biodro szpotawe

Charakteryzuje się zmniejszeniem, niekiedy bardzo znacznym kąta szyjkowo-trzonowego. Występuje w dwu postaciach. Pierwsza łączy się często z wrodzoną hypoplazją kości udowej zwłaszcza jej bliższego odcinka oraz z innymi anomaliami wrodzonymi /np. dystosis cleidocranialis/. Druga, znacznie częstsza, rozpoznawana z chwilą kiedy dziecko zaczyna chodzić, występuje nierzadko obustronnie. Powodem jej jest zaburzenie procesów kostnienia i wzrostu przyśrodkowej części chrząstki wzrostowej bliższego końca kości udowej.

Opóźnienie kostnienia jest powodem osłabienia tej części kości i z chwilą rozpoczęcia chodzenia siły gnące działające na szyjkę sprzyjają postępowi zniekształcenia.

Objawy kliniczne są zbliżone do stwierdzanych przy wrodzonym zwichnięciu biodra /chód utykający lub przy obustronnej wadzie kaczkowaty, dodatnie objawy Trendelenburga i Duchennea, skrócenie długości względnej, ograniczenie odwodzenia/. O rozpoznaniu decyduje zdjęcie rtg. Stwierdza się na nim szpotawe ustawienie szyjki kości udowej, jej skrócenie, niekiedy fragmentację.

Chrząstka wzrostowa ustawiona jest pionowo. W zaawansowanych postaciach krętarz większy styka się z kością biodrową. U nieleczonych dorastających i dorosłych skrajną postacią wrodzonego biodra szpotawego jest wrodzony staw rzekomy szyjki kości udowej.

Jedynym sposobem leczenia jest operacja – osteotomia dewaryzacyjna /znosząca szpotawość/. Miejscem z wyboru jest okolica międzykrętarzowa, a optymalnym zespoleniem metalowa płyta kątowa i śruby. Zabieg obok normalizacji warunków biomechanicznych przyczynia się do przebudowy chrząstki nasadowej i powoduje wydłużenie skróconej kończyny.

Należy go wykonać jak najwcześniej, tzn. już po ukończeniu przez dziecko 18 miesiąca życia. Po 8 roku wyniki leczenia operacyjnego gwałtownie się pogarszają i staw rzadko uzyskuje swoją normalną funkcję.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *