Wrodzona stopa końsko-szpotawa – cz.2

Rozpoznanie jest łatwe, można je postawić zaraz po porodzie, wada jest bowiem wyraźnie widoczna.

Klinicznie odróżnia się dwa rodzaj stóp końsko-szpotawych: miękką i twardą. Jest to podział istotny tylko z punktu widzenia prognostycznego /stopa miękka poddaje się łatwiej leczeniu/.

Leczenie powinno się rozpocząć zaraz po porodzie. U noworodka polega na kilkurazowym w ciągu dnia, trwających po kilkanaście minut redresjach. Polegają one na wykonywaniu ręcznych manipulacji znoszących najpierw przywiedzenie, następnie odwrócenie, a w ostatnim etapie końskie ustawienie stopy.

Uzyskaną poprawę zniekształcenia utrwala się unieruchamiając stopę w szynie St.Germaina, Denis-Brownea lub w wysłanej watą longecie gipsowej. Zakładanie opatrunków gipsowych jest w tym wieku niedozwolone ze względu na dużą wrażliwość skóry noworodka. Po ukończeniu przez dziecko 6 tygodnia życia zakłada się na kończynę redresyjne opatrunki gipsowe, zmieniając je początkowo co 2, a w miarę wzrostu co 4 tygodnie. Leczenie zachowawcze stosuje się w ciągu pierwszych 6 m-cy życia. Brak poprawy jest wskazaniem do zabiegu operacyjnego. Ta sama zasada odnosząca się do wieku dotyczy dzieci nieleczonych zachowawczo.

 

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *