Wrodzona stopa końsko-szpotawa – cz.1

Spotyka się ją u około 1% dzieci. Występuje dwukrotnie częściej u chłopców, częściej obustronnie. Stanowi około 75% wszystkich wrodzonych zniekształceń stóp. Przyczyna powstania zniekształcenia nie jest znana, teorii jest wiele, uważa się, że tło powstania stopy końsko-szpotawej jest polietiologiczne.

Charakterystycznymi cechami klinicznymi są: 1/ ustawienie końskie; 2/odwrócenie /supinacja/; 3/ przywiedzenie przodostopia; 4/zwiększone wydrążenie podłużnego sklepienia stopy. Dołącza się do nich niekiedy wewnętrzna rotacja podudzia.

Obraz radiologiczny zniekształcenia jest typowy, a do podstawowych odchyleń od normy należą: 1/ równoległy przebieg osi kości skokowej i piętowej tak w płaszczyźnie przednio-tylnej, jak i bocznej /mniejsze lub zerowe wartości kąta Kite’a/; 2/ podwichnięcie lub zwichnięcie kości łódkowatej w stosunku do kości skokowej.

Zmiany patologiczne dotyczą we wczesnym okresie przede wszystkim tkanek miękkich i polegają na skróceniu i przeroście więzadeł oraz mięśni na przyśrodkowej stronie stopy /m.tibialis anterior, m.tibialis posterior, abductor hallucis/. Odwrotnie, mięśnie po stronie bocznej są wydłużone i osłabione. W miarę wzrostu kośćca i utrzymywania się zniekształcenia dołączają się wtórne zmiany kostne, polegające na obrocie /supinacji/ kości piętowej, sześciennej i łódkowatej w stosunku do głowy kości skokowej, przywiedzeniu przodostopia oraz przyśrodkowym przemieszczeniu kości łódkowatej. W myśl prawa Wolfa-Delpecha wzrost kości stopy odbywa się wówczas nierównomiernie – jest szybszy po stronie bocznej, wolniejszy po przyśrodkowej.

 

 

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *