Wrodzona dysplazja stawu biodrowego – cz.4

Sposób noszenia dziecka ma również w profilaktyce zwichnięcia istotne znaczenie. Poprawna pozycją jest noszenie oseska „twarzą w twarz”, podczas której nóżki obejmują tułów opiekunki, znajdując się w zgięciu i odwiedzeniu.

Odchylenia w budowie stawu biodrowego dotyczą – w przypadku dysplazji – wszystkich jego elementów tzn. panewki, bliższego końca koścu udowej oraz aparatu torebkowo-więzadłowego. W zależności od ich nasilenia można wyróżniać trzy ich rodzaje:

1/niedorozwój bez przemieszczenia głowy kości udowej /dysplasia, coxae cong/ – stwierdza się wówczas płytką panewkę, stromy jej dach, zwiększone przodoskręcenie, rzadziej koślawość bliższegoodcinka kości udowej.

2/ niedorozwój z podwichnięciem głowy kości udowej /subluxatio coxae cong/ – powierzchnie stawowe głowy kości udowej i panewki stykają się ze sobą na pewnej przestrzeni, a obok powyżej wymienionych zmian istnieje rozciągnięcie torebki i więzadeł oraz często ubytek przedniej części dachu panewki,

3/ niedorozwój ze zwichnięciem głowy kości udowej /luxatio coxae cong/ – brak jest styczności powierzchni stawowych głowy kości udowej i panewki; głowa jest często mała, zniekształcona, panewka płytka i zarośnięta; więzadła i torebka rozciągnięte; w środkowej części torebki występuje klepsydrowate przewężenie tzw. cieśń /isthmus/.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *