Wrodzona dysplazja stawu biodrowego – cz.3

Istotną rolę w postępowaniu z noworodkiem odgrywa profilaktyka wady. Należy zdawać sobie sprawę z tego, iż staw biodrowy płodu rozwija się w pozycji zgięcia i wszystkie jego elementy są po porodzie do tej pozycji dostosowane. Przebudowa biodra odbywa się stopniowo w ciągu pierwszego roku, do momentu kiedy dziecko zaczyna wstawać i chodzić. W okresie tym, a zwłaszcza we wczesnym okresie noworodkowym podstawową zasadą profilaktyki jest ochrona dziecka przed nagłym lub przewlekłym wyprostem stawu. Ruch ten powoduje bowiem wysuwanie się głowy kości udowej z panewki, rozciąga więzadła i torebkę i jest przyczyną pogłębienia się dysplazji. Zapobieganie należy rozpocząć zaraz po urodzeniu.

Powinno ono polegać na zaniechaniu: a/ mierzenia długości ciemieniowo-piętowej; b/ odśluzowywania z głową zwieszoną ku dołowi i nóżkami uchwyconymi w okolicach kostek; c/wykonywaniu sztucznego oddychania z maksymalnym prostowaniem bioder.

Znaczne większe znaczenie w profilaktyce zwichnięcia ma ochrona dziecka przed długotrwałym utrzymywaniem jego bioder w wyproście i przywiedzeniu. Tę niewłaściwą i wysoce szkodliwą dla zwartości stawu pozycję obserwuje się przy zawijaniu dziecka w pieluszki i ścisłym krępowaniu jego nóżek. Ta archaiczna metoda wymaga bezwzględnego potępienia. Kończyny dolne dziecka powinny być zawsze ustawione w umiarkowanym zgięciu i odwiedzeniu.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *