Wrodzona dysplazja stawu biodrowego – cz.2

W etiopatogenezie wady zasadniczą rolę odgrywają dwa czynniki: mechaniczny i hormonalny. Na znaczenie pierwszego z nich wskazują: wielokrotnie /wg niektórych nawet dziesięciokrotnie/ częstsza liczba porodów pośladkowych wśród dzieci dotkniętych dysplazją, przewaga jej u dzieci pierwiastek /mamy wówczas do czynienia z większym napięciem ścian macicy/ oraz w przypadku zmniejszenia ilości wód płodowych.

O wpływie czynnika hormonalnego świadczy zwiększenie częstości występowania wady u dziewcząt /stosunek płci żeńskiej do męskiej wynosi 6:1/ oraz znaczne we wczesnym okresie noworodkowym rozluźnienie aparatu torebkowo-więzadłowego biodra.

Istotne znaczenie wodotwórcze mają estrogen i relaksyna.

Działanie tych hormonów, przygotowujących drogi rodne matki do porodu, polega na rozluźnieniu wszystkich połączeń stawowych w obrębie miednicy. Mechanizm zwiotczenia zapoczątkowuje estrogen, wywołując przemianę tkanki chrzęstnej w łączną. Relaksyna depolimeryzuje substancję podstawową tkanki łącznej, powodując rozpad jej włókien. Hormony te mają podobny wpływ na stawy miednicy płodu. Znacznie mniejszy odsetek dysplazji u płci męskiej ma związek z antagonistycznym wpływem hormonów płciowych męskich w stosunku do estrogenu i relaksyny.

Obserwuje się rodzinne występowanie wady, co może świadczyć o wpływie czynników endogennych.

Ryzyko wystąpienia dysplazji wynosi 12%, jeżeli istnieje ona u jednego z rodziców, 6% jeżeli u jednego z rodzeństwa, a 36% jeżeli ma miejsce u jednego z rodziców i jednego rodzeństwa.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *