Wrodzona dysplazja stawu biodrowego – cz.1

Wrodzony niedorozwój stawu biodrowego jest najczęstszą wadą rozwojową narządu ruchu. Statystyki krajowe oceniają, Ze występuje ona u od 4% do 6% wszystkich żywo urodzonych noworodków. Przyjmując, że w Polsce przychodzi na świat rocznie około 700 tys. dzieci, możemy spodziewać się w tym okresie od 28 tys. do 42 tysięcy pacjentów z dysplazją biodra, wymagających opieki lekarskiej ze strony ortopedów. Liczba dzieci dotkniętych tą wadą jest tak duża, że wrodzony niedorozwój jest problemem nie tylko lekarskim, ale również społecznym.

Rozwiązanie jego leży w profilaktyce, wczesnym rozpoznawaniu i leczeniu zachowawczym.

Leczenie operacyjne jest ostatecznością, często kończy się różnego rodzaju powikłaniami w okresie wczesnym lub jest powodem zmian zwyrodnieniowych u osób dorosłych.

Kluczem do rozpoznania zagadnienia jest ścisła współpraca ortopedów z lekarzami i średnim personelem Służby Zdrowia, stykającymi się z noworodkami i niemowlętami. Organizacyjnie powinna ona polegać na: 1/ stałym szkoleniu; 2/ administracyjnie nakazanym systematycznym badaniu stawów biodrowych na obecność objawów niedorozwoju w oddziałach położniczych oraz w poradniach dziecięcych z obowiązkiem wpisywania danych do książeczek zdrowia i kierowania podejrzanych przypadków do konsultacji ortopedycznej; 3/ zorganizowaniu sieci poradni preluksacyjnych obsadzonych przez ortopedów, gdzie we właściwy sposób prowadzi się leczenie stanów dysplastycznych biodra.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *