Uszkodzenia torebkowo-więzadłowe stawów

Obrażenia te dzielimy na 2 grupy: skręcenia i zwichnięcia. Skręceniem stawu /distorsio/ określamy uszkodzenie jego struktur torebkowo-więzadłowych. Powstaje w wyniku pośredniego działania siły przekraczającej wytrzymałość stabilizatorów biernych /więzadeł/ i powodującej ruch przekraczający fizjologiczny zakres. Odróżniamy 3 stopnie skręcenia:

1° – skręcenie lekkie, które klinicznie charakteryzuje miernie nasilona tkliwość, miejscowy obrzęk i upośledzenie czynności. Brak jest ruchomości patologicznej stawu. Morfologicznie – uszkodzenie pojedynczych włókien łączn ot ka n ko wych.

2° – skręcenie średniego stopnia. Nasilenie objawów klinicznych jest większe, stwierdza się niewielkiego stopnia ruchomość patologiczną. Morfologicznie – uszkodzenie wielu włókien łącznotkankowych.

3° – skręcenie ciężkie, manifestuje się silnym bólem i nasilonym obrzękiem oraz znaczną niestabilnością stawu. Morfologicznie – całkowite przerwanie ciągłości więzadła.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *