Uszkodzenia palców

Istnieje szereg podstawowych zasad dotyczących leczenia wszystkich urazów palców. Zasady te są następujące:

1. Każdy uszkodzony palec powinien być unieruchomiony do czasu ustąpienia odczynu pourazowego; okres ten trwa do 10 do 14 dni.

2. Uszkodzony palec należy unieruchomić w zgięciu.

3. Wszystkie inne palce za wyjątkiem uszkodzonego powinny być czynnie ćwiczone.

4. Należy unikać biernego prostowania uszkodzonego palca.

5. Należy dążyć do możliwie szybkiej likwidacji obrzęków przez uniesienie i utrzymywanie kończyny w pozycji powyżej poziomu serca. Czynne ćwiczenia nieuszkodzonymi palcami również mają znaczenie przeciwobrzękowe.

6. Każde złamanie paliczka powinno być dokładnie nastawione. Pozostawienie nawet niewielkiego przemieszczenia pomiędzy odłamami może doprowadzić do ocierania się ścięgien, wtórnych obrzęków i stałego ograniczenia ruchów.

7. Nie należy lekceważyć takich uszkodzeń, jak skręcenie, podwichnięcie i zwichnięcie w stawach śródręczno-palcowych lub międzypaliczkowych. Uszkodzenia te przebiegają często z rozerwaniem więzadeł i torebek stawowych. Mogą być przyczyną długoletnich obrzęków, tworzenia się zrostów w zachyłkach torebek stawowych i w efekcie trwałego ograniczenia ruchów lub usztywnienia uszkodzonych stawów. Te na pozór niewielkie uszkodzenia wymagają 2 lub 3 tygodniowego unieruchomienia. Po tym okresie należy zlecić wykonywanie czynnych ćwiczeń. Na przywrócenie pełnej sprawności często trzeba czekać od 3 do 6 miesięcy.

8. Wszelkie rany palców należy leczyć z zachowaniem zasad techniki aseptycznej. Ubytki skóry powinny być pokryte przeszczepami pobranymi np. z bocznej powierzchni uda. Często korzystne jest wszycie oskalpowanego palca do powłok skórnych brzucha i wtórne pokrycie ubytku odciętą wraz z palcem skórą. Ran silnie zabrudzonych lub takich, co do których mamy wątpliwości, czy zostały dokładnie oczyszczone i chirurgicznie opracowane, nie należy zaszywać. Powinny one być leczone na otwarto i wtórnie zaszyte dopiero wówczas, gdy nie będzie wątpliwości, że są czyste. W zabrudzonych ranach nie wolno szyć przerwanych ścięgien.

9. Należy chronić każdy milimetr uszkodzonego palca, a zwłaszcza dokładnie rozważyć decyzję podjęcia jego amputacji. W tych jednak przypadkach, gdzie taka decyzja jest konieczna, palec trzeba amputować. Zapobiega to ewentualnemu rozprzestrzenianiu się stanu zapalnego na inne palce i wtórnemu ich zesztywnieniu.

Szczególną ostrożność należy podejmować w odniesieniu do amputacji palców u dzieci, niebezpieczeństwo zesztywnienia jest bowiem u nich dużo mniejsze niż u dorosłych.

10. Wyjątkową ostrożność należy zachować, podejmując decyzję amputacji w odniesieniu do kciuka. Kciuk stanowi ekwiwalent prawie połowy dłoni i dlatego utrzymanie nawet sztywnego kciuka jest bardziej korzystne niż jego usunięcie.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *