Transport poszkodowanego do szpitala

Transport poszkodowanego do szpitala stanowi bardzo ważny element udzielania pomocy. Poszkodowany musi być przygotowany do transportu (opatrunki ran, unieruchomienie złamań). W zależności od typu obrażeń i stanu ogólnego przewożony powinien być karetką pogotowia ratunkowego w pozycji leżącej, a w przypadkach lżejszych obrażeń – półsiedzącej. Zabronione jest przewożenie rannych samochodami osobowymi lub innymi, nieprzystosowanymi do tego celu pojazdami, gdyż stwarza to zagrożenie powstania powikłań, czasem groźnych dla życia. W wyjątkowych przypadkach, gdy wypadek miał miejsce z dala od zamieszkałych okolic, konieczny może okazać się ze wskazań życiowych przewóz rannego przygodnym środkiem lokomocji Niezbędne jest w takiej sytuacji zapewnienie rannemu wygodnego przejazdu, w pozycji leżącej.

Wszyscy poszkodowani powinni trafić do „wypadkowej izby przyjęć”, gdzie udzielona im zostanie pomoc fachowa. Po wstępnym badaniu, w zależności od stanu ogólnego i stwierdzonych obrażeń, opiekę nad rannym przejmują lekarze specjaliści, nierzadko kilku dziedzin, którzy planują i przeprowadzają leczenie.

Osobne zagadnienie stanowi postępowanie w przypadkach obrażeń wielonarządowych. Ok. 50% tych obrażeń jest wynikiem wypadków komunikacyjnych, zaś o wadze zagadnienia świadczy fakt, że u ok. 60% chorych stwierdza się objawy wstrząsu, a śmiertelność w tej grupie pacjentów jest bardzo wysoka i sięga, zależnie od ciężkości obrażeń, nieraz 70%.

Leczenie chorych z mnogimi obrażeniami ciała jest problemem kompleksowym. Na wstępie należy przeprowadzić diagnostykę uszkodzeń i ustalić najważniejsze z nich, określające ciężkość stanu pacjenta. Jednocześnie prowadzić należy zabiegi resuscytacyjne i walkę ze wstrząsem.

Za najgroźniejsze dla życia pacjenta uznawane są obrażenia narządów jamy brzusznej, klatki piersiowej oraz uszkodzenia czaszkowo-mózgowe. Uszkodzenia narządu ruchu w ogromnej większości nie zagrażają bezpośrednio życiu i mogą być zaopatrzone definitywnie w dalszej kolejności. Wyjątek stanowią amputacje urazowe, złamania powikłane uszkodzeniem dużych naczyń lub nerwów obwodowych, nie odprowadzone zwichnięcia, złamania otwarte oraz złamania i zwichnięcia w obrębie kręgosłupa z objawami uszkodzenia rdzenia kręgowego. Pozostałe uszkodzenia narządu ruchu, współistniejące z uszkodzeniami innych narządów -zagrażających życiu pacjenta, należy czasowo unieruchomić, do chwili ich definitywnego zaopatrzenia /opatrunek gipsowy lub wyciąg szkieletowy/.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *