Skolioza idiopatyczna – cz.1

Najczęstszym skrzywieniem występującym u człowieka (ok. 2- 3% populacji i 80% wszystkich skolioz) jest skolioza idiopatyczna. Stanowi ona duży problem społeczny, z uwagi na olbrzymie zniekształcenie kręgosłupa i tułowia, nieznaną etiologię i trudności w leczeniu. Skrzywienie pogarsza się przez cały okres wzrostu szkieletowego. Również u dorosłych – wbrew dawnym poglądom – ma miejsce dalszy postęp wygięcia, jest on jednak dużo wolniejszy /1/2° rocznie w skrzywieniach z wygięciem do 45° i 1° w większych od 45°/.

Skolioza idiopatyczna ma 3 postacie kliniczne:

1/ wczesnodziecięcą, 2/ dziecięcą i 3/ młodzieńczą.

Postać wczesnodziecięcą /scoliosis infantilis/ ma najgorsze rokowanie, ujawnia się prawie wyłącznie u chłopców w wieku 1-3 lat, jest umiejscowiona w odcinku piersiowym i skierowana wypukłością w lewo.

Postać dziecięca /scoliosis juvenilis/ zaczyna się między 5-8 rokiem życia, częściej u dziewcząt. Przeważnie jest to skrzywienie piersiowo-lędźwiowe, prawostronne.

Postać młodzieńcza /scoliosis adolescentium/ również częściej dotyczy dziewcząt, powyżej 10-12 roku życia i jest lewostronna.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *