Porażenia i niedowłady wiotkie – cz.2

W kręgosłupie w wyniku jednostronnego porażenia mięśni przykręgosłupowych i tułowia dochodzi do dużej skoliozy. Jest ona przeważnie jednołukowa i często połączona ze znacznym bocznym przemieszczeniem tułowia. Dla utrzymania tułowia w osi ciała chory często podpiera go ręką.

W stawie biodrowym wytwarza się przykurcz zgięciowo-odwiedzeniowy. Najczęściej jest on wywołany działaniem mięśnia biodrowo-lędźwiowego i napinacza powięzi szerokiej, które otrzymują unerwienie z 4 segmentów rdzenia i dlatego rzadko ulegają porażeniu.

W stawie kolanowym przeważnie występuje przykurcz zgięciowy. Chory stabilizuje w czasie chodu kolano opierając rękę na udzie.

Stopa natomiast wykazuje bardzo różne zniekształcenia w zależności od tego, która grupa mięśni jest porażona. Najczęściej jest ona końsko-szpotawa, piętowa lub płasko-koślawa.

Do przykurczów i zniekształceń dochodzi nie tylko w następstwie braku równowagi mięśniowej, lecz również w wyniku nieprawidłowego ułożenia kończyn w okresie ostrym, np. ciężar pościeli, przy braku podparcia stopy w okresie porażenia, może być powodem powstania jej końskiego zniekształcenia.

W zakresie kończyny górnej w 80% przypadków porażeniem objęte są mięśnie pasa barkowego. W następstwie tego dochodzi do dolnego podwichnięcia barku. W zakresie przedramienia zwykle mamy ustawienie w pronacji, rzadziej przykurcz supinacyjny oraz zgięciowy w stawach międzypaliczkowych.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *