Nieswoiste zapalenie tkanki kostnej – cz.7

W czasie leczenia antybiotykami zakażeń kości należy zwrócić uwagę na fakt, że postępowanie jest nieco odmienne od leczenia zakażeń tkanek miękkich. Różnice wynikają z budowy anatomicznej kości, wolnej przemiany materii i ubogiego ukrwienia, co powoduje, że stężenie antybiotyków w tkance kostnej jest małe.

Dlatego w zakażeniach kości antybiotykoterapia jest długa /4-6 tygodni/, a dobór właściwego leku, sposób podania i czas rozpoczęcia leczenia są niezwykle ważne.

W leczeniu ostrego krwiopochodnego zapalenia tkanki kostnej stosuje się najczęściej leczenie intensywne, które polega na stosowaniu maksymalnych dawek antybiotyków o działaniu bakteriobójczym i częstym kojarzeniu podawanych leków.

W przewlekłym zapaleniu tkanki kostnej ogólne stosowanie antybiotyków musi być ściśle skorelowane z leczeniem operacyjnymi gdyż tylko wtedy liczyć można na trwały korzystny wynik.

Wydaje się, że w nowoczesnym leczeniu tkanki kostnej jedynie połączenie antybiotykoterapii z leczeniem operacyjnym i równoczesnym wzmacnianiem odporności ogólnej przez stosowanie szczepionek, może radykalnie wpłynąć na poprawę wyników i znacznie zwiększyć liczbę wyleczeń.

Kwalifikacja do leczenia chirurgicznego nie jest łatwa, a największe trudności związane są z dwoma zasadniczymi zagadnieniami:

a/czasem rozpoczęcia leczenia chirurgicznego, b/ doborem właściwej metody.

Dokładne oznaczenie czasu wkroczenia z zabiegiem chirurgicznym jest uzależnione od czynników miejscowych i ogólnych np.: dynamiki procesu chorobowego, ogólnego stanu chorego i wyniku dotychczas prowadzonego postępowania leczniczego.

Obserwując dokładnie chorego, jego stan ogólny, charakter dolegliwości, temperaturę ciała, zmiany miejscowe, zmiany w badaniach dodatkowych, wykonując badania bakteriologiczne z krwi, punktatów czy z wymazów z jamy nosowo-gardłowej, można ocenić czy proces chorobowy został opanowany, czy nadal postępuje.

Zasadniczą czynnością w czasie tych przygotowań powinnabyć próba umiejscowienia ogniska zapalnego, umożliwiająca jego doszczętne wycięcie. Najważniejszym objawem świadczącym o zmianach zapalnych w kości jest bolesność samoistna, bolesność uciskowa i opukowa kości, następnie narastanie bólu w czasie parcia /przy kaszlu/ i opuszczeniu kończyny ku dołowi. Nieco później pojawia się obrzęk, a następnie ropień. Stwierdzenie chełbotania i treści ropnej w punktacie przesądza o rozpoznaniu. W tym wczesnym okresie, w ktrym dominuje czynnik naczyniowy, przydatne jest badanie izotopowe. W przypadkach, którym towarzyszą trudności diagnostyczne, a w obrazie klinicznym dominują narastają objawy posocznicy, należy próbnie nawiercić kość w miejscu największej bolesności.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *