Objawy kliniczne zwyrodnienia stawu kolanowego – cz.2

W przypadkach gonartroz pochodzenia statycznego, połączonych z dużą szpotawością lub koślawością goleni, w obrazie klinicznym dominuje zniekształcenie fizjologicznej osi kończyny, co uwidacznia się szczególnie w chwili przyjęcia przez chorego pozycji stojącej.

W szpotawości względnie koślawości kolana rozkład naprężeń na powierzchniach stawu udowo-piszczelowego jest nierównomierny. W kolanie koślawym nadmiernemu przeciążeniu ulega boczny przedział stawu udowo-piszczelowego, a w kolanie szpotawym -przedział przyśrodkowy.

Odpowiednio do zmian w konfiguracji stawu kolanowego zmiany chorobowe powstają najpierw w bocznym, bądź w przyśrodkowym przedziale stawu, przy czym w następnej kolejności rozprzestrzeniają się one na cały staw, stając się przyczyną poważnych dolegliwości bólowych kolana i dysfunkcji całej kończyny.

Uszkodzenie więzadeł pobocznych kolana z wtórną niestabilnością stawu kolanowego również pociąga za sobą nieprawidłowe obciążenie powierzchni stawowych i sprzyja szybkiemu postępowi zmian zwyrodnieniowo-zniekształcających.

Podobne zjawisko obserwujemy w pourazowej niezborności powierzchni stawowych kolana, spodowanej, np. śródstawowym złamaniem kłykcia kości piszczelowej, połączonym ze znacznym obniżeniem jego stawowej powierzchni.

Proces zwyrodnieniowy w stawie kolanowym przebiega bezgorączkowo, okoliczne węzły chłonne nie ulegają powiększeniu, a wyniki badań laboratoryjnych nie wykazują odchyleń od normy. W fazie pełnego rozwoju gonarthrosis stwierdzić można podczas badania oprócz dużej bolesności ruchowej i palpacyjnej również tarcie wewnątrzstawowe i trzeszczenia. W przypadku obecności w stawie wolnych ciał pojawiać się mogą okresowo bolesne zablokowania stawu.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *