Objawy kliniczne zwyrodnienia stawów biodrowych – cz.2

Już we wczesnym okresie choroby, stwierdzić można badaniem ortopedycznym ograniczenie ruchów odwodzenia i skrętu uda do wewnątrz. Również pozostałe ruchy czynno-bierne stawu biodrowego ulegają stopniowo daleko idącemu ograniczeniu. Bóle zmuszają chorego do stałego oszczędzania chorej kończyny, co sprzyja rozwojowi zaników mięśniowych, głównie w obrębie uda i pośladka. Ponieważ dolegliwości nasilają się podczas ruchów stawu biodrowego, chory stara się ustawiać kończynę w takiej pozycji, w jakiej natężenie bólu ulega złagodzeniu. Długotrwałe utrzymywanie kończyny w wymuszonej pozycji /zgięcie, przywiedzenie i skręcenie uda na zewnątrz/, doprowadza do powstania w stawie biodrowym przykurczu zgięciowo-przywiedzeniowego, połączonego z nieprawidłowym ustawieniem kończyny w rotacji zewnętrznej. Przykurcz i ograniczenie ruchów w stawie biodrowym wpływają ujemnie na wydolność chodu. W okresie dużego zaawansowania choroby zwyrodnieniowej biodra sprawność chodu ulega znacznemu ograniczeniu. W późnym okresie choroby chorzy poruszać się mogą wyłącznie z pomocą kul inwalidzkich.

U chorych ze zmianami zwyrodnieniowo-zniekształcającymi, powstałymi na podłożu wrodzonej dysplazji biodra występuje zwykle różnica w długości względnej kończyn dolnych i dodatni objaw Trendelenburga.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *