Nieswoiste zapalenie tkanki kostnej – cz.8

Obserwacje chorych leczonych w Klinice Ortopedycznej wykazały, że najważniejszym etapem leczenia ostrego zapalenia tkanki kostnej jest doszczętne usunięcie ogniska zapalnego, natomiast antybiotyki, leki wzmacniające i krwiotwórcze oraz witaminy są tylko uzupełnieniem postępowania radykalnego.

W wyniku wieloletnich obserwacji klinicznych wykazano, że plan leczenia operacyjnego powinien być dostosowany indywidualnie do każdego przypadku. Należy dążyć do wykonania radykalnego i jednoczasowego zabiegu operacyjnego, który zapewnia w znacznym odsetku pełny sukces leczniczy.

Jakiekolwiek półśrodki, w postaci nacięć ropni lub niewielkich nawierceń kości nie dają zwykle szans całkowitego wyleczenia.

Istotą nowoczesnego leczenia chirurgicznego prowadzonego na podstawie znajomości etiopatogenezy i patologii choroby jest kompleksowe i wielokierunkowe ujęcie zagadnienia uwzględniającego wszystkie etapy leczenia.

W tym ujęciu pierwszym etapem jest okres przedoperacyjny, drugim-zabieg operacyjny, a trzecim – okres pooperacyjny i rekonwalescencja.

W okresie przedoperacyjnym należy dążyć do uzyskania jak największej poprawy stanu ogólnego chorego poprzez podawanie krwi, albumin, witamin i antybiotyków.

Dalszym etapem w okresie przygotowań do zabiegu operacyjnego jest konieczność rozpoznania czynnika etiologicznego i ścisłego umiejscowienia zmian zapalnych.

W wielu przypadkach dobre technicznie zdjęcie rentgenowskie dostatecznie ściśle wykazuje rozległość zmian zapalnych. Jednakże w przewlekłym, wieloletnim przebiegu choroby, gdzie w obrazie rentgenowskim dominują zmiany osteosklerotyczne, przydatne jest badanie radioizotopowe, które pozwala na dokładne umiejscowienie zmian zapalnych ,mimo znacznej sklerotyzacji chorej kości.

Jak wykazano, kluczem do uzyskania wyleczenia jest umiejscowienie i doszczętne usunięcie ogniska zapalnego.

U małych dzieci zabieg chirurgiczny ograniczony jest najczęściej do odbarczenia ropnia podskórnego i podokostnowego i dekompresji ogniska śródkostnowego poprzez nawiercenie lub trepanację kości oraz założenie drenażu ssącego lub ssąco-płuczącego.

U dorosłych obserwacje w polu operacyjnym wykazały, że ognisko zapalne jest położone głęboko w jamie szpikowej. Część korowa kości jest bardzo przerośnięta i twarda, kanał szpikowy zwężony, poprzedzielany przegrodami kostnymi i często niedrożny. Wykonanie długiego otworu trepanacyjnego jest w takich przypadkach konieczne, ponieważ umożliwia radykalne usunięcie zmian zapalnych. Doszczętny zabieg operacyjny jest trudny i długotrwały. Towarzyszy mu często znaczne krwawienie, zwłaszcza w okresach zaostrzeń procesu zapalnego.

Wprowadzenie nowych metod diagnostycznych, pozwalających na dokładną ocenę aktywności procesu zapalnego i położenia ogniska zapalnego, następnie radykalne wycięcie zmian zapalnych połączone z długotrwałym śródkostnym podawaniem antybiotyków, przerywa błędne koło w leczeniu tej ciężkiej choroby, którą do niedawna porównywano do choroby nowotworowej.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *