Nieswoiste zapalenie tkanki kostnej – cz.6

Badanie radiologiczne należy do rutynowo wykonywanych badań dodatkowych i o ile w okresie późnym choroby oddaje nieocenione usługi w ustaleniu umiejscowienia i rozległości zmian chorobowych, o tyle w okresie wczesnym (do ok.14 dnia) nie ujawnia wyraźnych zmian chorobowych.

Ten początkowy okres choroby radiolodzy określają mianem „radiologicznie niemy”.

Dobrze technicznie wykonane zdjęcie rentgenowskie u małych dzieci w okresie wczesnym choroby może ujawnić zmiany w tkankach miękkich w postaci wzmożonego rysunku zapalenie zmienionych mięśni.

U osób dorosłych zmiany radiologiczne występują z reguły między 14 a 21 dniem choroby w postaci delikatnych nawarstwień okostnowych, albo destrukcji tkanki kostnej.

W niektórych przypadkach zapaleń przewlekłych, w których proces chorobowy spowodował znaczną sklerotyzację kości, radiologiczne umiejscowienie i określenie wielkości ogniska zapalnego jest niepewne i stosunkowo mało przydatne dla chirurga.

W nowoczesnej walce z zakażeniem, podstawowym zagadnieniem jest właściwe przeprowadzenie badań w kierunku  wykrycia czynnika etiologicznego.

Nowoczesne badanie bakteriologiczne powinno dokładnie rozpoznać czynnik etiologiczny, określić jego wrażliwość na antybiotyki in vitro i in vivo oraz powinno być uzupełnione badaniem na obecność bakterii beztlenowych. Dopiero tak wykonany bakteriogram i antybiogram może stanowić atutową kartę w walce z zakażeniem, umożliwiając wybór najskuteczniej działającego antybiotyku.

Wcześnie podjęte leczenie zachowawcze jest najkorzystniejszą formą leczenia tej choroby, a antybiotyki spełniają w nim główną rolę, stanowiąc potężną broń w waice z zakażeniem.

Wprowadzenie antybiotyków do leczenia zapalenia tkanki kostnej zmniejszyło śmiertelność z 30 do 2% oraz prawie całkowicie wyeliminowało pewne ciężkie postacie tej choroby.

Podstawowym czynnikiem wpływającym na wyniki leczenia jest czas rozpoczęcia antybiotykoterapii: „im wcześniej, tym lepiej i skuteczniej”. Wraz z upływem czasu zmniejsza się wyraźnie odsetek wyników korzystnych.

Rozpoczynając antybiotykoterapię należy przede wszystkim wziąć pod uwagę obraz kliniczny choroby, stan odporności organizmu lub rodzaj ewentualnie rozpoznanego czynnika etiologicznego.

Przy wyborze antybiotyku należy przestrzegać następujących zasad, biorąc pod uwagę stan chorego i przypuszczalną odporność: a/ u chorych w stanie ciężkim, septycznym, którzy są mało odporni i u których choroba rozwija się burzliwie, należy zastosować antybiotyki o działaniu bakteriobójczym, b/ u chorych w stanie septycznym nie należy podawać antybiotyków doustnie ze względu na zaburzenia wchłania z przewodu pokarmowego,

cl u chorych w dobrym stanie, u których proces chorobowy przebiega łagodnie, można stosować antybiotyki o działaniu bakteriostatycznym.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *