Nieswoiste zapalenie tkanki kostnej – cz.3

W przypadku pierwotnego umiejscowienia ogniska zapalnego w głębi kości najczęściej dochodzi do przebicia ropnia do jamy szpikowej i rozprzestrzenienia się procesu zapalnego na znacznym obszarze kości.

U dziecka zakażenie jamy szpikowej, wiążące się ze znacznym wzrostem ciśnienia śródszpikowego, doprowadza w krótkim czasie do przejścia wydzieliny ropnej przez kanały Volkmanna pod okostną. Dalszy los kości zależy od postępowania leczniczego, które wdrożone na tym etapie może zapobiec tragicznym skutkom szerzącej się choroby. W przypadku niewłaściwego leczenia gromadzącą się wydzielina ropna odłuszcza i unosi luźno związaną z kością okostną, często na całej długości trzonu kości, co powoduje powstawanie totalnych martwaków. U dorosłych, u których połączenie okostnej z kością jest mocne, ropa nie oddziela jej na tak wielkiej powierzchni, jak u dzieci i młodzieży, powoduje natomiast powstawanie ropni podokostnowych, a po jej przebiciu podskórnych.

W martwaku ustaje przemiana wapniowa, wskutek czego jego cień na zdjęciu rentgenowskim jest bardziej wysycony od okolicznej kości.

Losy martwaków mogą być różne. W niektórych przypadkach, zwłaszcza u dzieci, małe martwaki ulegają wgojeniu. Zjawisko to jest dość często spotykane w następstwie leczenia antybiotykami. W większości jednak przypadków nie wydzielone martwaki, a także zakażona tkanka ziarninowa i bliznowata, wypełniająca pozapalne ubytki kości, latami podtrzymują zakażenie. Powstają wtedy uporczywe przetoki wydzielające treść ropną i wyniszczające organizm chorego.

Zmiany anatomopatologiczne w przewlekłym zapaleniu tkanki kostnej związane są z procesami wytwórczymi towarzyszącymi stanowi zapalnemu.

Procesy reparacyjne rozpoczynają się bardzo wcześnie, niemal równocześnie ze zniszczeniem kości. Komórki kostne rozwijają się w pobliżu obumarłych beleczek i otaczają stopniowo coraz grubszymi warstwami martwak, tworząc otoczkę nazywaną /”trumienką”.

W przypadkach przewlekłych, drażniące oddziaływanie procesu zapalnego powoduje powstawanie znacznych nawarstwień okostnowych, niejednokrotnie obejmujących całe trzony kości długich.

Opisane zmiany powodują poszerzenie zarysów kości, jej zniekształcenie, zwężenie i zarośnięcie kanałów szpikowych.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *