Niedowłady i porażenia spastyczne – cz.3

Przy dużej spastyczności może dojść do zwichnięcia biodra. Od 40% do 50% dzieci wykazuje różnego stopnia upośledzenie rozwoju umysłowego, na ogół tym większe, im wcześniej w okresie płodowym doszło do uszkodzenia centralnego układu nerwowego.

Po porodzie rozwój dzieci w pierwszych miesiącach jest pozornie prawidłowy. Później jednak stają się widoczne nieprawidłowe funkcje ruchowe. Siadanie i wstawanie jest znacznie opóźnione. W niedowładach mniejszego stopnia dziecko chodzi, jednak zawsze z wysiłkiem, drobnymi krokami. W czasie chodu stopy ustawiają się w pozycji końskiej, kolano w zgięciu, często koślawości, uda w przywiedzeniu z tendencją do krzyżowania kończyn.

Rokowanie jest korzystniejsze w niedowładzie jednej kończyny

i połowiczym. Duża spastyczność obu kończyn dolnych /paraparesis/jest zwykle poważną przeszkodą w chodzeniu i pozwala jedynie na samodzielne stanie. Natomiast porażenie czterech kończyn /tetraperesis/jest bardzo ciężkim kalectwem, uniemożliwia bowiem choremu stanie, siedzenie, a nawet samoobsługę.

Postać atetotyczna jest następstwem uszkodzenia ośrodków ruchowych podkorowych /ciało prążkowate, podwzgórze, jądro czerwienne, istota siatkowata/.

Cechą charakterystyczną tej grupy chorych jest: zaburzenie w napięciu mięśniowym od bardzo dużej spastyczności do hipotonii, obecność ruchów niezależnych od woli fetetosis/, zaburzenie i spowolnienie ruchów dowolnych /hypokinesis/ oraz drżenie /zespół Parkinsona/.

W postaci ataktycznej z powodu uszkodzenia móżdżku występuje niezborność ruchów i obniżenie napięcia mięśniowego. Chory nie potrafi utrzymać równowagi i pokonać bezwładności ciała.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *