Nastawienie zwichnięcia stawu ramiennego – cz.2

Metoda Kochera – Chory leży na brzegu stołu. Asystent chirurga zabezpiecza przeciwwyciąg ręcznikiem założonym w dole pachowym chorego. Chirurg ujmuje zwichniętą kończynę zgiętą pod kątem 90° w stawie łokciowym i kolejno stosuje: wyciąg, rotację zewnętrzną i przywiedzenie stawu łokciowego do klatki piersiowej. Przeważnie czynności te wystarczają do wprowadzenia głowy do panewki. Czasami pomaga niewielki nacisk na kość ramienną w kierunku zwichniętej głowy. Po odprowadzeniu zwichniętej głowy do panewki należy kończynę ustawić w rotacji wewnętrznej tak, żeby zgięte w stawie łokciowym przedramię zostało przyłożone do klatki piersiowej.

Metoda Stimsona – Chora kończyna zwisa przez brzeg stołu z przymocowanym ciężarem wagi 10-15 kg. Nastawienie następuje samoistnie po upływie około 20 minut.

Podobny sposób nastawienia nosi również nazwę metody Dżanelidze. W metodzie tej kończyny obciążamy np. wiadrem z wodą, a głowę i obręcz barkową pochylamy w kierunku zwichniętego stawu tak, żeby zwolnić napięcie mięśni, szczególnie mięśnia podłopatkowego.

Metody Stimsona i Dżanelidze są stosowane wszędzie tam, gdzie z różnych powodów nie jest możliwe nastawienie zwichnięcia w znieczuleniu ogólnym lub miejscowym.

Po nastawieniu zwichnięcia jedną z trzech wyżej opisanych metod należy założyć opatrunek gipsowy w pozycji Desaulta lub Velpeau na okres 3-4 tygodni. Unieruchomienie jest konieczne. Sprzyja ono powstaniu blizny w rozerwanej torebce i zapobiega powstaniu zwichnięcia nawykowego. Zwichnięcia nawykowe wymagają leczenia operacyjnego.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *