Nastawienie zwichnięcia stawu ramiennego – cz.1

Warunkiem nastawienia zwichnięcia jest:

1. stopniowe i ostrożne rozciąganie obkurczonego ścięgna mięśnia podłopatkowego przez rotację zewnętrzną kończyny,

2. odciągnięcie zwichniętej głowy kości ramiennej do boku i wprowadzenie jej przez rozerwany otwór w torebce do panewki,

3. maksymalne zrotowanie kończyny do wewnątrz tak, żeby odciążyć uprzednio rozciągnięty mięsień podłopatkowy lub w przypadku rozerwania, zbliżyć jego przyczepy.

Należy pamiętać, że maksymalna rotacja wewnętrzna kończyny, jej przywiedzenie i utrzymanie w tym ustawieniu przez okres 3-4 tygodni, stanowi o powodzeniu leczenia tego uszkodzenia. Należy również pamiętać o tym, że unieruchomienie stawu po nastawieniu zwichnięcia jest niezbędne. Unieruchomienie sprzyja wytworzeniu blizn łączących rozerwaną torebkę.

Przed przystąpieniem do leczenia zwichniętego stawu należy bardzo dokładnie zbadać tętno na tętnicy promieniowej oraz określić stan układu nerwowego przez zbadanie, czy nie ma powikłań związanych z jego uszkodzeniem. Po radiologicznym potwierdzeniu zwichnięcia przystępujemy do nastawienia. Dokonujemy tego w znieczuleniu ogólnym jedną z trzech niżej opisanych metod:

Metoda Hipokratesa – chorego kładziemy na niskim stole. Stojąc twarzą do chorego wkładamy własną stopę pomiędzy ramię a klatkę piersiową pacjenta. Stosując wyciąg i rotację zewnętrzną staramy się wprowadzić piętą zwichniętą głowę do panewki.

 

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *