Martwice aseptyczne kości – cz.1

W jałowej martwicy kostnej dochodzi bez udziału drobnoustrojów chorobotwórczych do ograniczonego obumarcia tkanki kostnej i częściowo chrząstki. Występuje ona najczęściej w nasadach u dzieci lub młodzieży. Znanych jest ok.37 lokalizacji martwicy aseptycznej, spośród których znaczenie kliniczne mają te, które dotyczą nasad stawów, gdyż doprowadzają do zaburzeń czynnościowych.

Etiologia pozostaje nieznana, stąd wiele jest teorii, które tłumaczą zaburzenia w unaczynieniu: 1/ anomaliami wrodzonymi i rozwojowymi unaczynienia nasadowego, 2/ zaburzeniami hormonalnymi, 3/zaburzeniami w unerwieniu naczyń krwionośnych, 4/ niedoborami witamin A,D,E, 51 dysproporcją między wytrzymałością kości a jej obciążeniem /zespół przeciążenia/, 6/ wielokrotnymi urazami, 7/ embolią naczyniową.

Przebieg zmian anatomopatologicznych jest podobny niezależnie od lokalizacji procesu.

Obumarły fragment kości wywołuje w tkankach otaczających reakcję odczynową. Otaczająca żywa kość jest przekrwiona i przejściowo ulega demineralizacji /”odwapnienie”/. W obszarze martwym nie ma utraty soli mineralnych, a nawet odkładają się tam sole wapniowe – stąd następuje kondensacja cienia kostnego.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *