Leczenie zwyrodnienia stawu kolanowego – cz.2

Usztywnienie stawu kolanowego (arthrodesis) jest wskazane w bardzo zaawansowanym procesie zwyrodnieniowym stawu u ludzi młodych, ciężko pracujących fizycznie, u których inne stawy kończyn dolnych oraz lędźwiowo-krzyżowy odcinek kręgosłupa – nie wykazują uchwytnych odchyleń od stanu prawidłowego. Artrodeza kolana całkowicie usuwa przedoperacyjne dolegliwości bólowe, a jednocześnie zachowuje w pełnym zakresie podpórczą wydolność operowanej kończyny.

Wprowadzenie do praktyki klinicznej endoprotez kolanowych znacznie poszerzyło możliwości chiurgicznego leczenia różnych schorzeń i ciężkich dysfunkcji stawu kolanowego, w tym także gonarthrosis. Istnieje obecnie bardzo wiele modeli endoprotez stawu kolanowego, które różnią się między sobą zarówno pod względem materiałowym, jak i konstrukcyjnym. W bardzo zaawansowanych gonartrozach, połączonych z niewydolnością więzadeł kolanowych,

w których istnieją przeciwwskazania do artrodezy zastosować można tzw. endoprotezy zawiasowe /np. Blautha, Linka, Guepar, Shiersa/. Endoprotezy tego typu osadza się w odpowiednio przygotowanym podłożu kostnym za pośrednictwem cementu chirurgicznego. Endoprotezy kolana typu zawiasowego są jednak obarczone istotną wadą konstrukcyjną, ponieważ umożliwiają one ruchy stawu kolanowego jedynie w płaszczyźnie strzałkowej /zgięcie-wyprost/, podczas gdy w fizjologicznym stawie kolanowym ruchy mają charakter policentryczny. Dlatego zawiasowe endoprotezy kolana, zwłaszcza wcześniejsze generacje tych endoprotez, narażone są często na obluzowanie się w łożysku kostnym.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *