Leczenie zwyrodnienia stawów biodrowych – cz.4

Wprowadzenie do praktyki klinicznej przed około 25 laty pierwszych totalnych endoprotez stawu biodrowego (Mc.Kee-Farrar, Siwasz, Chamley), zapoczątkowało nową erę w chirurgicznym leczeniu najcięższych typów coxarthrosis u ludzi starszych.

Totalna endoprotezoplastyka stawu biodrowego polega na resekcji chorobowo zmienionego stawu i zastąpieniu go stawem  sztucznym. Istnieje obecnie bardzo wiele różnych modeli endoprotez, różniących się od siebie zarówno materiałem, jak i właściwościami konstrukcyjnymi. Endoprotezy totalne biodra, w zależności od ich budowy osadza się w łożysku kostnym mechanicznie /np. endoprotezy ceramiczne Mittelmeiera typu „Autophor”/, endoprotezy -Parhofera, Ringa, Siwasza, Lorda/ lub za pośrednictwem specjalnego cementu /endoprotezy Charnleya, Mc.Kee-Farrara, Millera, Wellera/.

Totalne endoprotezy mają zastosowanie przede wszystkim u ludzi starszych, powyżej 60 roku życia. Wiąże się to z tym, że sztuczne stawy ulegają stopniowo zużyciu i dlatego mają one ograniczoną żywotność mechaniczną. Niektóre, mniej doskonałe endoprotezy typu „metal-metal”, w których zarówno panewka, jak i główka sztucznego stawu jest zbudowana z metalu zużywają się szybciej a ich „żywotność” określa się w przybliżeniu na 10-15 lat.

Endoprotezy typu „polietylen-metal” /polietylenowa panewka i metalowa główka/, w porównaniu z endoprotezami metalowymi mają niższy współczynnik tarcia, w związku z czym proces zużycia takich sztucznych stawów jest wydłużony, a okres ich mechanicznej żywotności ocenia się na około 25 lat.

Nowe generacje endoprotez, zwłaszcza tzw. endoprotezy ceramiczne, w których główka i panewka sztucznego stawu są zbudowane z wysokogatunkowej ceramiki glinowej /np. endoprotezy Mittelmeiera/, charakteryzują się bardzo niskim współczynnikiem tarcia.

W związku z tym niezakłócone funkcjonowanie ceramicznych endoprotez szacuje się na co najmniej 50 lat. Endoprotezy totalne stawu biodrowego o niskim współczynniku tarcia powierzchniowego nadają się szczególnie dla ludzi młodych.

Wadą wszystkich modeli sztucznych stawów jest możliwość ich obluzowania się w stosunku do podłoża kostnego, w którym zostały osadzone. Powikłaniami tego rodzaju są zagrożone głównie endoprotezy zamocowane w łożysku kostnym za pośrednictwem cementu chirurgicznego.

W celu zapobieżenia temu zjawisku ostatnio opracowano nowe typy endoprotez, których powierzchnia pokryta jest warstwą porowatą, ułatwiającą stabilizację. Do najnowocześniejszych z tej grupy należą endoprotezy porowate pokryte hydroxyapatytem.

Prawidłowo wykonana endoprotezoplastyka stawu biodrowego, niezależnie od typu użytej endoprotezy, znosi ból, poprawia czynności ruchowe biodra oraz ustawia kończynę w pozycji fizjologicznej, niezbędnej dla prawidłowego i sprawnego chodu.

Chociaż wczesne wyniki totalnej endoprotezoplastyki biodra są przeważnie bardzo dobre, to jednak nie należy zbyt pochopnie stawiać wskazań do tego typu operacji, ponieważ żadna nawet najdoskonalsza endoproteza nie jest w stanie zastąpić naturalnego utkania kostnego, które występuje w stawie biodrowych w warunkach fizjologicznych.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *