Leczenie stopy płasko-koślawej – cz.2

U starszych dzieci – w okresie II niewydolności mięśniowo-więzadłowej stosuje się; ćwiczenia i zabiegi fizykoterapeutyczne podane wyżej oraz wkładkę supinacyjną podpierającą łuk podłużny stopy.

Bardziej fizjologiczna jest wkładka miękka, często wymieniana. Działa ona wówczas, gdy bucik ma sznurowaną cholewkę i sztywne napiętniki zapobiegające zsuwaniu się stopy z wkładki.

W okresie III – „zapalnym” wskazane są: 1/okłady, 2/ masaż suchy, 3/ćwiczenia redresyjne mm. strzałkowych oraz 4/ćwiczenia jak w okresie pierwszym i drugim.

Przy przykurczu ustalającym koślawość stopy wykonuje się w znieczuleniu ogólnym silną redresję w celu rozciągnięcia przykurczów i zrostów torebkowych. Następnie stopę ustala się na 6-10 tygodni w opatrunku gipsowym, a potem dolecza obuwiem ortopedycznym z wkładką oraz ćwiczeniami, jak w okresie drugim.

W okresie IV najczęściej wystarcza obuwie ortopedyczne na odlewie gipsowym.

Leczenie operacyjne dotyczy wiotkich stóp szczególnie szybko pogarszających się i niepodatnych na leczenie zachowawcze. Wykonuje się: 1/ przeszczepianie mięśni, 2/ usztywnienie stawu skokowo-łódkowatego /po odtworzeniu łuku podłużnego/, 3/ przecięcie przykurczowych więzadeł i torebek stawowych oraz wydłużenie ścięgien mm. strzałkowych.

Zabiegi powyższe przeprowadza się w uzasadnionym przypadku w okresie II i III, natomiast rzadko w stopie sztywnej w IV okresie.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *