Leczenie operacyjne złamań

Leczenie operacyjne złamań ma na celu mocne, wewnętrzne unieruchomienie zreponowanych odłamów, umożliwiające zrezygnowanie z opatrunku gipsowego. Ten sposób operacyjnego leczenia złamań określa się mianem osteosyntezy stabilnej.

Zespolenie takie można osiągnąć różnymi technikami, przy użyciu różnorodnych łączników, jednak musi ono odpowiadać określonym warunkom. Są nimi:

1. anatomiczne nastawienie odłamów,

2. zespolenie odłamów eliminujące możliwość ich wzajemnej ruchomości,

3. materiał zespalający zapewniający przenoszenie obciążeń do czasu zrostu odłamów kostnych. Od kilku lat coraz powszechniej uważa się jednak, że materiał zespalający powinien wykazywać pewną elastyczność umożliwiającą częściowe przenoszenie obciążeń przez odłamy kostne, wyzwalając korzystne dla powstania zrostu działanie sił dociskających na szparę złamania /tzw. zespolenie półsztywne/.

Obserwowane przypadki powikłań po osteosyntezie /poza typowymi dla każdego zabiegu operacyjnego/, jak: nietolerancja metalu, szkody metalowe na skutek procesów elektrochemicznych, rozwój mięsaka w miejscu zespolenia, a także konieczność powtórnej operacji w celu usunięcia metalu /nierzadko są to zabiegi rozległe/ nakazują wyważone podejście do wyboru metody leczenia.

Za bezwzględne wskazania do leczenia operacyjnego uznaje się:

1. złamania powikłane uszkodzeniami pni nerwowych, naczyń oraz narządów wewnętrznych,

2. złamania z interpozycją tkanek miękkich uniemożliwiającą repozycję odłamów,

3. złamania otwarte.

Wskazania względne to:

1. złamania przezstawowe z przemieszczeniem odłamów i zniekształceniem powierzchni nośnych stawu,

2. złamania dające się nastawić zachowawczo, ale grożące wtórnymi przemieszczeniami /tzw. złamania niestabilne/.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *