Leczenie dysplazji stawu biodrowego – cz.4

Operacje na kości udowej mają na celu usunięcie nieprawidłowych wartości w jej bliższym odcinku. W celu zniesienia zwiększonego przodoskręcenia wykonujemy osteotomię dewalgizacyjną.

Zabiegi te wykonujemy na ogół po ukończeniu przez dziecko 18 miesiąca życia. Dają one tym lepsze wyniki, im młodszy wiek operowanych, przyczyniając się do przebudowy dysplastycznie zmienionego stawu. Miejscem z wyboru do ich wykonania jest okolica międzykrętarzowa rzadziej podkrętarzowa. Do zespolenia odłamów używa się płyt i śrub metalowych.

U dorastających wykonuje się niekiedy na miednicy zabiegi typu osteotomii potrójnych lub podwójnych mających na celu jak najlepsze pokrycie głowy kości udowej przez panewkę. Są to operacje ciężkie i bardzo złożone, a uzyskane wyniki nie zawsze usprawiedliwiają ryzyko z nimi związane.

Grupa trzecia obejmuje zabiegi wewnątrz i zewnątrz stawowe. Należą tu operacje Saltera i Pembertona wykonywane w przypadkach zwichnięć, kiedy obok osteotomii miednicy zachodzi konieczność otwarcia stawu i usunięcia przeszkód utrudniających repozycję /podobnie jak w nepositio cruenta simplex/.

Podsumowując ten rozdział można stwierdzić, że kluczem do rozwiązania problemu wrodzonej dysplazji biodra jest profilaktyka, wczesne rozpoznanie oraz wcześnie w pierwszym tygodniu życia rozpoczęte leczenie.

Uzyskuje się wówczas prawie 100% wyleczeń. Leczenie wyciągiem ponad głowę, a zwłaszcza zabiegi operacyjne są smutną koniecznością, świadczą o braku znajomości zagadnienia wśród pracowników Służby Zdrowia stykających się z nowordkami i niemowlętami i o niewłaściwej organizacyjnie pomocy dla dzieci w tej grupie wieku.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *