Kolano koślawe idiopatyczne – cz.2

Koślawość wrodzona wynika z niedokształcenia końców stawowych, pozapalna – ze zniszczenia bocznego kłykcia kości udowej lub piszczelowej, częściowego uszkodzenia chrząstki nasadowej lub z pozapalnych blizn okołostawowych.

Zaburzenia równowagi mięśniowej w przebiegu niedowładów spastycznych lub wiotkich są częstym powodem koślawości kolan.

Kolano koślawe statyczne powstaje przy nieleczonych stopach płasko-koślawych, a także w następstwie przykurczu biodra w przywiedzeniu. W tych warunkach nacisk na boczne kłykcie kości udowej i goleni oraz boczną część chrząstki nasadowej jest większy, co w myśl prawa Wolfa-Delpecha powoduje koślawy wzrost kolana.

W etiologii kolana koślawego idiopatycznego wymienia się przeciążenie kończyn dolnych w okresie szybkiego wzrostu przy słabym aparacie więzadłowo-mięśniowym. Zgodnie z tym występuje ono u dzieci 4-5 letnich z nadwagą lub przeciwnie – u osobników w wieku szkolnym szybko rosnących, z wiotką budową narządu ruchu.

Niezależnie od przyczyny powstania, koślawość kolana powoduje skrócenie kończyny, skośne ustawienie miednicy, skoliozę statyczną odcinka lędźwiowego. Chód jest męczący i niezgrabny. Większa koślawość zagraża rozluźnieniem aparatu więzadłowo- torebkowego i powstaniem niestabilności kolana.

Równolegle z koślawością pojawia się rotacja zewnętrzna goleni oraz przeprost kolana. Może dojść do bocznego podwichnięcia rzepki, a z biegiem czasu do zmian zwyrodnieniowych stawu.

 

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *