Idiopatyczne złuszczenie głowy kości udowej – cz.2

Proces złuszczania przebiega skrycie. Sygnałem „alarmowym” powinno być: utykanie, nieokreślone bóle w pachwinie lub w kolanie po wysiłku w okresie dojrzewania u osobników z w/wym. budową ciała, wcześnie pojawiający się zanik mięśni uda i pośladka oraz ograniczenie rotacji kończyny do wewnątrz. Staje się ono bardziej widoczne przy zgięciu biodra. W dalszej kolejności ograniczeniu ulega odwiedzenie.

Druga teoria przyjmuje nieprawidłowy metabolizm chrząstki nasadowej ze zmianami składu chemicznego substancji podstawowej chrząstki.

Badania histopatologiczne wykazały w chrząstce nasadowej obecność szczelin wypełnionych tkanką łączną i naczyniami krwionośnymi oraz języków tkanki chrząstnej w przynasadzie. Osłabiona mechanicznie chrząstka nasadowa staje się podatna na urazy i jej ciągłość ulega przerwaniu.

Nawet w dużych przemieszczeniach ukrwienie głowy kości udowej pozostaje zwykle nie uszkodzone. Bardzo łatwo natomiast można uszkodzić naczynia nasadowe przy próbach zachowawczego lub operacyjnego nastawienia złuszczenia głowy.

Zaburzenia ukrwienia występują w dwóch postaciach klinicznych: 1/ martwica chrząstki stawowej i 2/ martwica nasady /głowy/ kości udowej. Martwica chrząstki stawowej manifestuje się radiologicznie zwężeniem szczeliny stawowej, a klinicznie – znacznym, koncentrycznym ograniczeniem ruchów biodra i w końcowym efekcie zesztywnieniem włóknistym stawu. Martwica nasady bez zmian w chrząstce stawowej rokuje lepiej, ponieważ przy odpowiednim leczeniu /patrz martwica aseptyczna głowy kości udowej/ następuje rewitalizacja i funkcja biodra może pozostać prawidłowa.

 

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *