Gruźlica kości i stawów – cz.3

Do badań potwierdzających pośrednio gruźliczy charakter zakażenia należą: badanie radiologiczne klatki piersiowej, jamy brzusznej, bakteriologiczne badanie plwociny lub moczu oraz odczyn tuberkulinowy.

Do grupy badań o charakterze informacyjnym należy badanie obrazu krwi, poziomu białek w surowicy krwi oraz badanie szybkości opadania krwinek. Badania te informują o stanie organizmu i przebiegu procesu chorobowego.

Rozpoznanie gruźlicy kostno-stawowej w okresie wczesnym jest bardzo trudne, wymaga kompleksowego przebadania chorego i właściwie powinno być powierzone specjaliście.

Wczesne ustalenie rozpoznania ma istotne znaczenie i wpływa na wynik leczenia, gdyż umożliwia wyleczenie choroby z zachowaniem pełnej czynności narządu ruchu.

Ustalenie rozpoznania w okresie pełnego rozwoju objawów chorobowych nie nastręcza większych trudności, ponieważ zarówno objawy kliniczne /obecność zimnego ropnia, przetok/ i radiologiczne uzupełnione wywiadem i badaniami dodatkowymi są wysoce charakterystyczne dla tej choroby.

Ze względu na podobieństwo wielu objawów klinicznych i radiologicznych gruźlicę kostno-stawową różnicować należy z ostrymi, podostrymi i przewlekłymi zapaleniami nieswoistymi kości oraz stawów, zmianami zwyrodnieniowymi stawów, dystrofiami kostnymi, nowotworami, zaburzeniami naczyniowymi, uszkodzeniami urazowymi, martwicami jałowymi i zaburzeniami rozwojowymi.

Leczenie gruźlicy kostno-stawowej jest długie, trudne i bardzo kosztowne. Nowa era w leczeniu tej choroby wiąże się z odkryciem streptomycyny i innych leków przeciwprątkowych.

Wprowadzenie tych leków zmieniło zachowawcze i operacyjne metody leczenia. Z jednej strony pozwoliło na skuteczne leczenie wszystkich wczesnych postaci gruźlicy kostno-stawowej oraz wybitnie skróciło czas leczenia, z drugiej strony umożliwiło wczesne doszczętne wycięcie zmian gruźliczych w okresie narastania objawów i pełną regenerację biologiczną ubytku kostnego.

Zasadą nowoczesnego postępowania jest leczenie kompleksowe składające się z leczenia przyczynowego, ortopedycznego i ogólnie wzmacniającego.

Leczenie przyczynowe – istotą tej metody jest zniszczenie prątka za pomocą chemioterapeutyków.

Istotą nowoczesnej chemioterapii jest kojarzenie środków leczniczych w celu zwiększenia efektu bakteriobójczego lub bakteriostatycznego i zapobieżenie lekooporności.

Często leczenie przeciwprątkowe łączone jest z leczeniem operacyjnym usuwającym ognisko zapalne i stwarzającym lepsze warunki działania dla chemioterapii.

Do najczęściej stosowanych leków przeciwprątkowych należą Streptomycyna, Ryfampicyna, Hydrazyd, Etambutol, PAS, Cykloseryna, Wiomycyna.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *