Badanie ortopedyczne miejscowe – cz.2

Badanie ortopedyczne szczegółowe rozpoczynamy od badania głowy i szyi. Zwracamy uwagę na wielkość, kształt, symetrię i ewentualne zniekształcenia istniejące w obrębie czaszki i twarzy chorego. Dotykiem połączonym z opukiwaniem badamy bolesność pokrywy czaszki, zwracając uwagę na obecność ewentualnych ubytków kostnych oraz zmian o charakterze guzowatym.

Badając szyję i odcinek szyjny kręgosłupa oceniamy kształt tej okolicy ciała oraz jej ruchomość. U niektórych osób występować może kręcz szyi /torticollis/, z charakterystycznym pochyleniem głowy w kierunku jednego barku i nadmiernym napięciem po tej stronie mięśnia sutkowo-mostkowo-obojczykowego. Kręczowi szyi towarzyszyć może słabszy rozwój połowy twarzy, leżącej po stronie zbliznowaciałego i przykurczonego mięśnia. Oprócz kręczu szyi pochodzenia mięśniowego /torticollis myogenes/, wyróżnia się też kręcz szyi pochodzenia kostnego /torticollis osteogenes/, oraz ocznego /torticollis ophtalmogenes/. Postacie kostnopochodne kręczu są uwarunkowane nieprawidłowościami rozwojowymi kręgów szyjnych, a jego ocznopochodne formy są wywołane wadami wzroku.

Duże zniekształcenia okolicy szyjnej stwierdza się u ludzi z tzw. zespołem Klippel-Feila. Charakteryzuje się on bardzo dużym skróceniem szyi, spowodowanym wadami rozwojowymi kręgów szyjnych i górnych piersiowych /kręgi klinowe, zrosty poszczególnych kręgów, rozszczepy łuków, zmniejszenie liczby kręgów szyjnych/, znacznym ograniczeniem ruchomości szyi oraz wysokim ustawieniem barków i łopatek, po jednej lub obu stronach.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *