Badanie klatki piersiowej i kręgosłupa – cz.4

W przypadku stwierdzenia u badanego osobnika skoliozy należy każdorazowo uwzględnić: a/ jej lokalizację i kierunek /np. skolioza piersiowo-lędźwiowa, prawostronna/, b/ oznaczyć położenie kręgów krańcowych, ograniczających od góry i dołu łuk skrzywienia, cl zmierzyć długość cięciwy łuku skrzywienia, d/ oznaczyć krąg szczytowy położony na szczycie łuku skrzywienia, e/ określić wysokość skrzywienia, mierząc odległość kręgu szczytowego od cięciwy łuku, f/ oznaczyć w stopniach wartości kątowe skoliozy, posługując się w tym celu metodą Cobba lub Fergussona /pomiar przeprowadza się na zdjęciach rtg kręgosłupa wykonanych w projekcji A-P/, g/ ocenić wielkość tylnego garbu kręgowo-łopatkowo- żebrowego i torsję kręgów, h/ określić położenie barków i łopatek, i/ ocenić boczne przesunięcie tułowia /transpositio thoracis/, dokonując pomiaru trójkątów talii, j/ oznaczyć wysokość kolców biodrowych przednich górnych, k/ ocenić przebieg linii pionu opuszczonego z guzowatości potylicznej w stosunku do linii wyrostków kolczystych kręgosłupa i szpary międzypośladkowej.

W przypadku skolioz dwułukowych ważna jest identyfikacja tzw, skrzywienia pierwotnego. Różni się ono od skrzywienia wyrównawczego /wtórnego/, przede wszystkim większymi zmianami w strukturze kręgów, większą wartością kątową łuku skrzywienia oraz mniejszą podatnością skrzywienia pierwotnego na redresję.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *