Badanie klatki piersiowej i kręgosłupa – cz.3

 

Podczas badania kręgosłupa należy dokładnie ocenić zachowanie się jego krzywizn oraz płaszczyzny czołowej i strzałkowej ciała, prześledzić przebieg wyrostków kolczystych, zbadać każdorazowo objaw szczytowy oraz ocenić bolesność uciskową poszczególnych kręgów. Należy także sprawdzić dokładnie zakresy ruchów czynnych i biernych całego kręgosłupa /zgięcie, wyprost, ruchy boczne i obrotowe/ i wyznaczyć ich kątowe wartości.

Niektóre schorzenia kręgosłupa mogą prowadzić do całkowitego jego usztywnienia. Charakterystyczny obraz całkowitego zesztywnienia kręgosłupa obserwujemy w przebiegu zesztywniającego zapalenia stawów kręgosłupa /spondyloarthritis ankulopoetica, s. morbus Bechterewi/. Częściowe ograniczenie ruchomości kręgosłupa, dotyczące tylko pewnych jego odcinków, wystąpić może w przypadku ognisk zapalnych umiejscowionych w pojedynczych kręgach lub w przypadku wypadnięcia jądra galaretowatego.

W części piersiowo-lędźwiowej, rzadziej w odcinku szyjnym, występować mogą różne typy bocznych skrzywień kręgosłupa /scoliosis/. Oprócz skrzywień o znanej etiologii /np. skoliozy porażenne, torakogenne, wrodzone, pourazowe, statyczne, reflektoryczne/, istnieje również duża grupa skolioz o niewyjaśnionej etiologii. Są to tzw. skoliozy idiopatyczne /scoliosis idiopathica s.dystonica/. Skoliozy idiopatyczne charakteryzują się dużą progresją zmian patologicznych, co prowadzi do powstania szczególnie ciężkich zniekształceń kręgosłupa i tułowia oraz znacznego upośledzenia funkcji narządu krążenia i oddechowego. Wielu chorych z bocznym skrzywieniem kręgosłupa umiera w stosunkowo młodym wieku bądź z powodu powikłań płucnych, bądź stopniowo narastającej niewydolności krążenia.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *